نویری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نویری . [ ن ُ وَی ی ] (اِخ ) احمدبن عبدالوهاب بن محمدبن عبدالدائم بن منجی بکری قرشی کندی، ملقب به شهاب الدین و معروف به نویری کندی، از علما و مورخان و خطاطان برجسته ٔ مصر است . به سال ٦٧٧ هَ . ق . در قریه ٔ نویره از قراء صعید ادنی در مصر تولد یافت و به سال ٧٣٢ یا ٧٣٣ درگذشت . از تألیفات اوست : کتاب نهایةالارب فی فنون الادب در ٣٠ جلد. (از ریحانة الادب ج ٤ ص ٢٥٣). و رجوع به الدررالکامنةج ١ ص ١٩٧ و کشف الظنون و قاموس الاعلام ج ٦ ص ٦٤٢٤ شود.