واثلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
واثلة. [ ث ِ ل َ ] (اِخ ) ابن خلیفةالسدوسی شاعر قرن اول هجری عرب که اشعار او در بیان والتبیین و عیون الاخبار ابن قتیبه دینوری آمده و عبدالملک بن المهلب را هجو کرده است . رجوع به فهرست اعلام البیان والتبیین و فهرست عیون الاخبار ج ٢ شود.
واثلة. [ ث ِ ل َ ] (اِخ ) لیثی بن عبداﷲبن عمیرالکنانی اللیثی که گفت من حجرالاسود را سفید دیدم . این حدیث را ابوموسی روایت کرده و گفته است حدیث بسیار عجیبی است . (تاج العروس ج ٨ ص ١٥٣).و پسر او ابوالطفیل عامر پسر واثله لیثی است که در سال اول هجری متولد شد و او را رؤیت پیغمبر دست داد. وی شاعری نیکوکار و گشاده زبان بود و او آخرین کسی بود که پیغمبر (ص ) را رؤیت کرد. (تاج العروس ). ابوطفیل عامر فرزند واثله لیثی بود. (از منتهی الارب ).
واثلة. [ ث ِ ل َ ] (اِخ ) (ابو...) الهذلی که در حدیث شهربن حوشب از شوی مادرش در طاعون عمواس و مرگ بزرگان صحابه نام او ذکر شده است . (تاج العروس ).