وصم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وصم . [ وَ ] (ع اِ) شکاف چوبی بی جدایی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ گره چوب . ◄ شکاف . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ◄ ننگ و عار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ◄ عیب . وصمة یکی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ج، وصوم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) : گفت هر شش را بیارید ای دو خصم تا رود آزاد بی خرخاش و وصم . مولوی .
وصم . [ وَ ] (ع مص ) به شتاب بستن چیزی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). بستن چیزی را به سرعت . (از اقرب الموارد). ◄ شکافتن چوبی بی جدایی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ عیب کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (دهار). شکستن و معیوب کردن . (تاج المصادر بیهقی ).
وصم . [ وَ ص َ ] (ع اِ) بیماری . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مرض . (اقرب الموارد). بیماری و مرض . (ناظم الاطباء).