وکته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وکتة. [ وُ ت َ ] (ع اِ) جای آتش جستن از آتش زنه . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ج، وُکَت . (اقرب الموارد). رجوع به وَکتة شود.
وکتة. [ وَ ت َ ] (ع اِ) خجک، و آن چون نقطه است . (منتهی الارب ) (آنندراج ). نقطه در چیزی . (از اقرب الموارد): فی عینه وکتة (از منتهی الارب )؛ یعنی در چشم او نقطه ٔ سفیدی یا قرمزی است . (از اقرب الموارد).
وکته . [ وُ ت َ / ت ِ ] (اِ) به معنی نقطه باشد و آن معروف است . (برهان ).