پاکیزه رای

پاکیزه رای . [ زَ / زِ ](ص مرکب ) پاکرای . که اندیشه ٔ پاک دارد : چنین داد پاسخ بدو رهنمای که ای شاه پیروز پاکیزه رای . فردوسی . چو بشنید زرمهر پاکیزه رای سبک بند را برگرفتش ز پای . فردوسی . چو بی رنج باشی و پاکیزه رای ازو بهره یابی به هر دو سرای . فردوسی . چنین گفت بهرام جنگ آزمای بنزد بزرگان پاکیزه رای . فردوسی . کنون ما بدستوری رهنمای همان پهلوانان پاکیزه رای . فردوسی . ببودند بر در زمانی بپای بپرسید ازو این دو پاکیزه رای . فردوسی . خروشی برآمد ز پرده سرای که ای نامداران پاکیزه رای . فردوسی . هم اندر زمان مرد پاکیزه رای یکی نامه بنوشت نزد همای . فردوسی . وزو برتر اسبان جنگی بپای نشانده بر ایشان دو پاکیزه رای . فردوسی . دو اشتر بر پیل کرده بپای نشانده بر ایشان دو پاکیزه رای . فردوسی . تن کشته را دخمه کردند جای بگفتار دستور پاکیزه رای . فردوسی . ز ایران بیامد خجسته همای خود و نامداران پاکیزه رای . فردوسی . بدو گفت بهرام پاکیزه رای که با من بیاید یکی رهنمای . فردوسی . بزرگان که بودند بر در سرای بیاوردشان مرد پاکیزه رای . فردوسی . میانه گزینی بمانی بجای خردمند خواندت پاکیزه رای . فردوسی . تو گر بخردی خیز و پیش من آی خود و فیلسوفان پاکیزه رای . فردوسی . بقیصر چنین گفت پس رهنمای که از فیلسوفان پاکیزه رای ... فردوسی . بپوشید زربفت چینی قبای همه یک دلانید و پاکیزه رای . فردوسی . بدان کار شایسته شد سوفرای یکی مایه ور بود پاکیزه رای . فردوسی . کنون کام رودابه و کام زال که یزدان ورا داد چونان همال بگو ای خردمند پاکیزه رای سخن گر به راز است با ما سرای . فردوسی . فرستاد یکسر بر سوفرای بدست یکی مرد پاکیزه رای . فردوسی . چه نیکوخصال و چه نیکوفعالی چه پاکیزه طبعی و پاکیزه رائی . فرخی . ◄ (اِ مرکب ) رای پاکیزه . رای درست . اندیشه ٔ راست : چنین گفت کین مرد گیتی بپای بکوبد برزم و بپاکیزه رای . فردوسی . شوم آنچه گفتم بجای آورم زهر گونه پاکیزه رای آورم . فردوسی . همان رنگ چهرت بجای آورد بهر کار پاکیزه رای آورد. فردوسی . من از فرّ او این بجای آورم همه مرد پاکیزه رای آورم . فردوسی . کنون هر که دارید پاکیزه رای ز قنوج وز دنبر و مرغ و مای . فردوسی . گر این را که گفتی بجای آوری بکوشی و پاکیزه رای آوری . فردوسی .