پی فرخین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پی فرخین . [ ف َ ] (اِخ ) دهی از بخش دهلران شهرستان ایلام . واقع در ٤٠ هزارگزی شمال راه شوسه ٔ دهلران به نصریان . کوهستانی، گرمسیر، دارای ٢٦٧ تن سکنه . آب آنجا از چشمه ها. محصول آنجا غلات و روغن و پشم . شغل اهالی آن زراعت و گله داری و راه آنجا مالروست و ساکنین ده از طایفه ٔ مموش هستند. بنای امامزاده ای بنام ابراهیم از آثار قدیمه است . این ده در دو محل و بفاصله ٔ یک هزار گز از یکدیگر واقع و به علیا و سفلی نامیده میشوند. سکنه ٔ علیا ١١٧ نفرست . (فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٥).