کمال‌الدین اسماعیل | غزلیات | شماره ۱۳۷

بدان و آکه باش‌ای دل ستمکاره وگر چه گفته امت این حدیث صد باره که گر ببینم ازین پس که نام عشق بری بجان من که بدست خودت کنم پاره تو از کجا و سر زلف دلبران ز کجا؟ بپای خود ببلا می‌روی تو بیچاره نه دستیاری مال و نه پایداری صبر برو که نیست ترا دست و پای این کاره اگر بری به غلط پیش حسن نام وفا کنند همچو وفا از جهانت آواره بدست خود مزن اندر خود آتش از پی آنک سبو درست نیاید ز آب همواره ز دست عشق پر آتش کنند سینه تو اگر تو خود همه از آهنی و از خاره تودست برد بلاها ندیده یی آنجا که ماه رویان پیدا کنند رخساره چو آتش درخشان جان عاشقان سوزد کنند هندوکان حلقه بهر نظاره بسی بگفتم و دل کم نمی‌کند ز جگر چو در نگیرد بیهوده یست گفتاره