گران پشت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گران پشت . [ گ ِ پ ُ ] (ص مرکب ) کنایه از مردم قوی پشت و بارکش و حمال . (برهان ) (آنندراج ). کنایه از بارکش قوی پشت است . (انجمن آرا). ◄ متکبر و خودبین و کاهل : نیاید آدمی از هر گران پشت نباشد اسب پالانی هنرور. ؟ (از شعوری ج ٢ ص ٣٠٨).