گوش کاو

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

گوش کاو. (اِ مرکب ) گوش پاک کن . (یادداشت مؤلف ). آلت کاویدن گوش . ◄ (نف مرکب ) که گوش کاود. آنکه گوش کاود.